Tam tahmin ettiğim gibi. Kahvaltıyı hazırladı geç kalktı zaten.Dışarıda kar yığmış durumda. O salonda bilgisyar başında bende odada bilgisyar başında.Bakalım ne zaman aklına gelicem, pazar günü sıkıntıdan patlıyorum.tv seyeretmek istemiyorum, temizlik yapmak, ütü yapmak v.b istemiyorum. Birazdan yatıp uyuycam zaman geçsin diye. Yarın işbaşı zaten. Hayat bu mudur?
Yalnızlıklarımdan boncuk yaptım
Dizdim sırayla kolyeme
En başa seni koydum...
Bugün cumartesi.Akşam saat 20:00de salondaki koltukta tv karşısında uyuya kalmışım.Uyandığımda saat 2:10'du.Bir cumartesi akşamını uyuyarak geçirmeme izin verdiği için eşime çok kızdım. Kendisi bu zaman zarfında ne yaptı bilmiyorum. Senaryo yazacağını söylemişti?!
Nasıl olurda benim yokluğum ona dokunmaz.6 saat boyunca hiç mi özlemez, hiç mi birlikte yapabileceğimiz bişey kalmadı acaba?Üzerimi bile örtmemiş.Tabi ben uykumu aldığım için gecenin 3'ünde ayaktayım, o da uyuyor.
Kızdığımla kalacağım yine biliyorum. Yarın hiç birşey olmamış gibi yapacak, hatta yapmayacak gerçekten bu olayı unutacak ve neden surat yaptığımı anlayamayacak. Ben hatırlattığımda da bi anlamı kalmayacak, küçük şeyleri büyütüyormuşum durmuna düşeceğim. Çünkü bazı olaylar anlatıldığında basitleşir.